Zorganizowane zawody w pierdzeniu na świecie
Brzmi jak żart, ale to rzeczywistość: w kilku krajach faktycznie odbywają się zawody w pierdzeniu, w których uczestnicy są oceniani za głośność, czas trwania, kreatywność lub po prostu reakcję publiczności. Takie wydarzenia mają zaskakująco długą historię — od średniowiecznej rozrywki jarmarcznej po współczesne wydarzenia internetowe. Odzwierciedlają, jak różne kultury rozumieją pierdnięcie jako widowisko i zjawisko społeczne.
Japonia: Nara Toneri-kyo i festiwale pierdzenia
Japonia ma być może najbogatszą udokumentowaną kulturę zawodów w pierdzeniu. Nara Toneri-kyo (historyczny festiwal jarmarczny) rzekomo już w okresie średniowiecza obejmował konkursy w „He-kurai” („zawody w pierdzeniu”), w których mężczyzn oceniano za głośność i czas trwania. Japońskie zwoje „He-gassen” z XIII wieku (dziś światowej sławy dzięki wiralowemu rozpowszechnieniu) przedstawiają mężczyzn i kobiety w pierdzeniu na wyścigi, potwierdzając kulturowe zakorzenienie tej praktyki. Współczesne japońskie programy telewizyjne sporadycznie podejmowały ten temat: w 2007 roku poranny program wprowadził segment „konkurs talentów w pierdzeniu”, który przerwano po trzech tygodniach w wyniku internetowego oburzenia — co z kolei stało się wiralowym momentem.
USA i Wielka Brytania: formalne zawody i konkursy internetowe
W USA istnieje kilka udokumentowanych lokalnych „zawodów w pierdzeniu”, głównie w kontekście jarmarków hrabstw i przydrożnych barów na Środkowym Zachodzie. Najbardziej znanym sformalizowanym konkursem pierdzenia w USA jest „Great Flatulence Championship”, coroczne nieformalne wydarzenie w Missouri, oceniane przez sędziów na podstawie głośności (pomiar decybeli), czasu trwania (sekundy) i „punktów za kreatywność”. W Wielkiej Brytanii w 2017 roku w Sheffield odbyły się „Mistrzostwa Świata w Pierdzeniu” zorganizowane jako wydarzenie charytatywne. Zwycięzca, 52-letni robotnik budowlany, utrzymał pierdnięcie przez 18,1 sekundy przy 103 decybelach — oba nieoficjalnie ogłoszone jako „rekordy osobiste”, nie potwierdzone oficjalnie.
Systemy oceniania: jak oceniać pierdzenie
Zawody w pierdzeniu wypracowały przez dekady różne systemy oceniania. Najczęstsze kategorie: głośność (pomiar decybeli miernikiem poziomu dźwięku umieszczonym przy strefie wyjścia), czas trwania (stoper), intensywność zapachu (ocena panelu 3–5 sędziów z punktacją na ślepo), zdolność melodyczna (czy można wytworzyć rozpoznawalną sekwencję nut?) i reakcja publiczności (pomiar spontanicznych oklasków). W wariantach profesjonalnych — wzorowanych na stylu Le Pétomane'a — wytwarzanie melodii staje się główną kategorią. Niektóre zawody wymagają, by uczestnicy występowali bez przygotowania, aby przetestować „naturalny potencjał”; inne dopuszczają posiłek przygotowawczy według uznania uczestnika.
Znaczenie kulturowe: dlaczego ludzie rywalizują w pierdzeniu
Zawody w pierdzeniu są socjologicznie interesujące, bo znoszą tabu w kontrolowanym kontekście. Zbiorowy śmiech z czegoś społecznie potępianego tworzy wspólnotę — zjawisko, które antropolodzy opisują jako „humor odwracania tabu”. W kulturach o silnych normach wstydu cielesnego (Niemcy, Japonia, Wielka Brytania) zawody w pierdzeniu mają szczególnie silny efekt katartyczny. W kulturach bardziej rozluźnionych (Holandia, niektóre kraje skandynawskie) są po prostu rozrywką bez głębi terapeutycznej. Platformy internetowe zwiększyły globalne zainteresowanie od 2010 roku: filmy z zawodów w pierdzeniu na YouTube konsekwentnie gromadzą miliony wyświetleń, niezależnie od języka i pochodzenia publiczności.
Czy wiesz, że?
- Japońskie zwoje „He-gassen” z XIII wieku przedstawiają pierdzenie na wyścigi jako praktykę kulturową.
- Udokumentowane zawody w pierdzeniu w Missouri oceniają za decybele, czas trwania i punkty za kreatywność.
- Brytyjski uczestnik utrzymał pierdnięcie przez 18,1 sekundy przy 103 decybelach w 2017 roku.
- Antropolodzy opisują zawody w pierdzeniu jako „humor odwracania tabu” — zbiorowy śmiech z zakazanego tworzy wspólnotę.
Ciekawostka
Na samozwańczych „Mistrzostwach Europy w Pierdzeniu” w Amsterdamie (2019) — niewątpliwie bardzo nieformalnym wydarzeniu w podwórkowym pubie — fiński uczestnik został zdyskwalifikowany, gdy wyszło na jaw, że przed zawodami wypił 3 litry napoju gazowanego, by zwiększyć głośność. Jury uznało, że stanowi to „napoje poprawiające wyniki” i narusza ducha zawodów. Fin to zakwestionował i argumentował, że dieta jest częścią sportu. Według relacji dyskusja trwała dłużej niż całe zawody.
Źródła
- Screech, T. (1999). Sex and the Floating World: Erotic Images in Japan. Reaktion Books.
- Ziv, A. (1988). Humor as a Social Phenomenon. In: Goldstein, J.H. & McGhee, P.E. (Eds.): Humor Research.
- Kotthoff, H. (2007). Pragmatics of performance and the analysis of conversational humor. De Gruyter.
Powiązane artykuły
- Rekordy świata w pierdzeniu
- Zawodowi artyści pierdzenia: historia
- Dlaczego śmiejemy się z pierdnięć?
- Akustyka bąka
Utworzono przy wsparciu AI na podstawie podanych źródeł naukowych. Nie zastępuje porady lekarskiej.